Tai Shan Temple - Photo By Hamed Katoozi
Bamboo Jungle - Photo By Hamed Katoozi
Lama Temple - Photo By Hamed Katoozi
Forbidden City - Photo By Hamed Katoozi
Bamboo Jungle - Photo By Hamed Katoozi
Wudang Purple Heaven Temple - Photo By Hamed Katoozi
Wudang Mountain - Photo By Hamed Katoozi

پرینت

بخش های مختلف در تای چی و سطوح مهارت در تای چی چوان

بخش های مختلف  در تای چی و سطوح مهارت در تای چی چوان


                           پنج سطح مهارت از نظر چن شیائووانگ

یادگیری تای چی را می توان با مدرسه رفتن و با سواد شدن مقایسه کرد. ازمدرسه ابتدایی تا دانشگاه به تدریج بر سطح معلومات افزوده می شود. شخص بدون اساسی که در سطوح ابتدایی آموخته است قادر نخواهد بود دروس دانشگاهی را بیاموزد. برای آموختن تای چی چوان نیز روندی تدریجی و منظم لازم است که از سطح ابتدایی تا سطح پیشرفته  ادامه دارد. راهی به غیر از این برای موفقیت نیست ، میان بری وجود ندارد.
کل روند آموختن تای چی چوان را از آغاز تا مهارت کامل، می توان به پنج مرحله یا سطح مهارت ( کونگ فو) تقسیم کرد. برای هر مرحله هدف های معینی در نظر گرفته شده است که نشانگر درجه مهارت است. معیارها و اهداف هر سطح در این بخش توضیح داده شده است.

نخستین سطح مهارت

تای چی چوان مستلزم بدنی راست است.

 

سر انگار که نخی آن را می کشد نگاه داشته می شود، شانه ها منبسط و آرنج ها افتاده اند، قفسه سینه اندکی جمع و مچ دستها کمی تا شده است، ناحیه کمر باز است و زانو ها کمی خمیده اند . همه این ها منجر به سرازیر شدن چی به دان تین می شوند. هنرجوی مبتدی ممکن است در آغاز نتواند بر همه این شرایط تسلط بیابد لیکن از نظر جهت، زاویه ، وضعیت و مسیر حرکت دستها و پاها باید دقیق باشد. در این مرحله  می توان از اصرار بیش از اندازه  بر شرایط  لازم در بخش های مختلف بدن  صرفنظر کرد. ساده کردن متناسب حرکات در این مرحله قابل قبول است. مثلا در مورد سر و بالا تنه همین قدر که راست نگه داشته شوند و به جلو یا به عقب یا طرفین خم نشوند کافی است. مانند یادگیری نشانه های چینی که در ابتدا  کافی است تنها جهت حرکت قلم درست باشد.
در ابتدای تمرین تای چی چوان بدن  هم مانند حرکات منقبض به نظر می رسد." به شدت جامد و در درون خالی". موارد تصادم و نشست و برخاست ناگهانی و کوبیدن رخ می دهد. جینگ ( نیرو ) قطع یا مقاوم می شود اینها همه امری طبیعی است. در صورتی که شخص هرروز با سختکوشی تمرین کند،مهارت در فرم در طی شش ماه به دست می آید. پالایش استقرار باعث می شود که چی به تدریج از حرکات بیرونی به درون بدن و اندام ها رانده شود. بنابراین نخستین مرحله مهارت با پالایش استقرارها آغاز می شود تا کم کم شخص قادر به تشخیص جینگ و درک آن گردد.
کار برد رزمی در مرحله نخست بسیار محدود است. زیرا حرکات بخوبی هماهنگ وهمگام نیستند. استقرارها کاملا درست نیستند. جینگ ایجاد شده ممکن است سفت و مقطع و یا بیش از حد پر زور یا بیش از حد سست باشد. فرم ممکن است به نظر تو خالی و زاویه دار بیاید.شخص ممکن است انرژی درونی را حس کند اما نتواند آن را به همه یا بخشی از بدن هدایت کند. و به این جهت شخص قادر نخواهد بود نیرو یا جینگ را  از پا ها و در طول رانها مهار کند تا از طریق کنترل کمرآزاد شود. در عوض شخص مبتدی تنها نیروی مقطع ایجاد می کند که از یک بخش بدن به بخش دیگر می غلتد. بنابراین مرحله نخست برای کاربرد رزمی کفایت نمی کند. درصورتی که شخص بخواهد میزان مهارتش را بر کسی که با هنر رزمی آشنا نیست آزمایش کند امکان دارد که تا حدودی به نظر چالاک بیاید. حتی با وجودی که بر کاربرد ها تسلط کامل ندارد، صرف دانستن چگونگی  جا خالی دادن ممکن است گاه به  شخص امکان از جا کندن حریف را بدهد. البته تعادل  بدن ممکن است از دست برود.
به این وضعیت " یک یین و نه یانگ – چوب سنگین" یا یی یین جیو یانگ جن تو گوئن می گویند.
یین ویانگ چه هستند؟ در چهار چوب تای چی چوان تهی بودن یین است، جامد بودن یانگ است؛ بسته یین است، باز یانگ است؛ نرمش یین است، سختی یانگ است. یین و یانگ اتحاد متضاد ها  است.هر یک بدون دیگری نا کامل است در عین حال هر یک قابل تبدیل به دیگری است اگر برای اندازه گیری آنها از ده به عنوان حد اکثر استفاده شود پنج یین و پنج یانگ نشان دهنده موفقیت به درجه اعلا است.نخستین مرحله که یک یین و نه یانگ است به این معنی است که تمایل به سختی وجود دارد تا نرمش- عدم تعادل. هنر جو هنوز قادر نیست نرمش را با سختی تکمیل کند تا با راحتی حرکت را در رزم به کار ببرد. از این رو در این مرحله به دنبال کاربرد های رزمی رفتن ضرورتی ندارد.

دومین سطح مهارت
در این مرحله باید هر چه بیشتر بر اشکالاتی چون جینگ منقبض در درون یا در بیرون،  هنگام انجام فرم  یا حرکات ناهماهنگ به دلیل اعمال  زیادتر از حد  یا کمتر از حد نیرو، غلبه کرد. باید مطمئن شد که چی با هماهنگی با شرایط لازم هر حرکت در بدن، جریان پیدا می کند. در نهایت این باعث جریان سیال چی درونی دربدن می شود که به نوبه خود با حرکات بیرونی هماهنگ می گردد.
پس از دستیابی به نخستین مرحله مهارت شخص با حرکات آشنا است، و با توجه به زمینه های اصلی تمرین می کند و حرکت چی درونی را حس می کند.البته شخص هنوز در این محله قادر به کنترل جریان چی در بدن نیست. دو دلیل برای این امر وجود دارد: اول آن که شخص کاملا بر شرائط ویژه لازم برای هر بخش از بدن  تسلط ندارد. برای مثال جمع کردن بیش از حد قفسه سینه ممکن است منجر به خمیدگی پشت شود؛ منبسط کردن بیش از حد کمر ممکن است باعث بیرون زدن قفسه سینه و کفل ها شود. شخص باید به طور جدی به دنبال این باشد که این شرائط را به جا بیاورد بر خلاف آنها عمل نکند. بدینسان کل بدن به اتفاق حرکت می کند و هم از درون و هم از بیرون هماهنگ می شود .
( هماهنگی درونی - قلب و ذهن، انرژی و نیروی  درونی، رباط ها و استخوان ها .هماهنگی بیرونی د- دست ها و پاها، آرنج ها و زانوها، شانه ها و لگن) . همزمان لازم است نیرویی برابر و متضاد وجود داشته باشد. حرکات بازکردن و بستن با هم توأم می شوند و یکدیگر را تکمیل می کنند.
دوم این که ممکن است کنترل کردن بخش های مختلف بدن همزمان دشوار باشد.گاه بخشی از بدن از سایر بخش ها سریع تر حرکت می کند وباعث به وجود آمدن نیروی مقاوم می شود.یا بخش دیگری از بدن ممکن است کند حرکت کند و در نتیجه موجب هدر رفتن انرژی شود.  هر دوی این دو مورد ناقض اصول تای چی چوان اند . هیچ حرکتی در تایچی چوان سبک چن نباید از انرژی ابریشم تابی یا چان سو جینگ منحرف شود. بنا به نظریه تایچی چوان  چان سو جینگ از کلیه ها سرچشمه می گیرد و در هر بخشی از بدن و در هر زمان یافت می شود.در روند یادگیری تایچی چوان ، باید براسلوب ابریشم تابی ( حرکت پیچشی و مارپیچی) و انرژی ابریشم تابی ( نیروی درونی که با روش شکل تابیدن ابریشم ایجاد می شود) تسلط کامل داشت و این از طریق رها نگاه داشتن شانه ها و آرنج ها و نیز قفسه سینه و کمر، کشاله ران و زانو ها با استفاده از کمر به مثابه محور برای حرکت کل بدن عملی است.هنگامی که دستها را به داخل می چرخانیم این دستها هستند که آرنج ها را هدایت می کنند و آرنج ها به نوبه خود شانه ها را و شانه ها کمر را هدایت می کنند( آن بخش از کمر که باطرف در حال حرکت بدن مربوط است – در واقع کمر همچنان محور اصلی است). هنگامی که دست به بیرون می پیچد، کمر شانه را ، شانه  آرنج را و آرنج دست را حرکت می دهد.از دیدگاه بیرونی به نیمتنه بالایی که بنگریم به نظر می آید که مچ دسته و بازو حرکت مارپیچی دارند.در نیمتنه پایینی قوزک پا ها و رانها به نظر در حال پیچیدن می آیند . در تنه به نظر می رسد که کمر و پشت می چرخند. انسان با ترکیب سه قسمت  باید بتواند چرخش در فضا  را تصور کند ، کمانی که از پاها آغاز می شود ، مرکزش کمر است و در انگشتان دست پایان می گیرد. اگر هنر آموز در حین تمرین فرم احساس می کند که معذب است  ، از جریان چان سو جینگ برای تنظیم بدنش استفاده کند تا به هماهنگی در حرکات دست بیابد.به این ترتیب می توان خطاها را تصحیح کرد. در نتیجه در عین حالی که به شرایط هر بخش از بدن توجه می کنیم تا هماهنگی کل بدن را به دست بیاوریم، تسلط به اصول ابریشم تابی و انرژی ابریشم تابی راه حلی است برای وجوه ضد و نقیض تا بتوان در حین تمرین در مرحله دوم مهارت خود را تصحیح کرد.
در مرحله اول مهارت، با یادگیری فرم آغاز می کنیم و هنگامی که هنر آموز با فرم آشنا شد کم کم حرکت چی درونی را  در بدنش حس می کند. علاقه زیاد می شود و بعید است ملالت پیش بیاید. اما به هرصورت در آغاز مرحله دوم ممکن است احساس خستگی شود و اغلب برخی نکات مهم ممکن است خوب درک نشود.حرکات به دلیل این بی دقتی ها ممکن است گاه ناجور باشند یا نه سیال اجرا شوند و نیرو با سرزندگی بیان شود امادر پوش هندز مهارتی دیده نشود. در نتیجه فرد ممکن است زود سرخورده شود و اعتماد به نفسش را از دست بدهد و به طور کلی دست از تمرین بردارد.تنها از راه ممارست در تمرین و تبعیت جدی از اصول صحیح است که می توان به مرحله ای رسید که بتوان میزان درست جینگ را ایجاد کرد آنرا به دلخواه تغییر داد و با راحتی چرخاند. باید بشدت فرم را تمرین کرد تا بدن به یک واحد تبدیل شود و این سبب می شود که یک حرکت حرکات دیگر را به کار اندازد.
می گویند:"اگر اصول برایتان روشن نیست از یک معلم کمک بگیرید، اگر راه به روشنی دیده نمی شود از دوستان کمک بگیرید." هنگامی که اصول و روشها بدرستی درک شد با تمرین مدام سرانجام موفقیت از راه می رسد.در متون تایچی چوان آمده است که:"هر کسی می تواند به نهایت دست بیاید تنها اگر سختکوشانه کار کند." و " اگر فرد کوشا باشد در نهایت به توفیقی ناگهانی دست می یابد." به طور کلی در حدود چهار سال طول می کشد تا به دومین مرحله مهارت برسیم. وقتی فرد به مرحله ای می رسد که در آن چی همه بدن را سر شار می کند، آنگاه است که ناگهان درک از راه می رسد. آنگاه فرد مملو از اعتماد به نفس و شوق  و نیازی نیرومند به تمرین می شود.
در اوایل سطح دوم توانایی رزمی و کاربردها مانند سطح اول است و برای استفاده عملی کافی نیست.در آخر سطح دوم که به سطح سوم نزدیک می شود توانایی رزمی تنها تا حدودی کاربرد دارد.در پارا گراف بعدی شرح توانایی رزمی که باید در میانه راه سطح دوم( در سطح سوم و چهارم و پنجم) به دست بیاید  ، آمده است.
تمرین تویی شو و فرم جدایی ناپذیرند. فرد هر آنچه نقص و کمبود که در فرم دارد  مطمئنا به شکل ضعف در پوش هندز پدیدار می شود و به حریف فرصت استفاده به نفع خویش را می دهد.از این رو تایچی چوان مستلزم این است که کل بدن یکپارچه حرکت کند و از هر حرکت غیر ضروری بپرهیزد. تویی شو مستلزم این است که فرد " به پنگ، لو، جی وآن توجه کند و بینشان تمایز قائل شود؛هماهنگی درست بین نیمتنه بالایی و نیمتنه پایینی بدن مانع از داخل شدن حریف می شود؛ مهم نیست که چقدر سخت حمله می کند ،مثقالی می تواند حریف خرواری شود".  هدف سطح دوم مهارت ،انباشتگی چی در سراسر بدن ، تصحیح حرکات، و جریان به نوبت چی در مفاصل و همه بخشهای بدن است. روند تنظیم حرکات معمولا باعث حرکات نا لازم و غیر هماهنگ می شود.در نتیجه در هنگام پوش هندز فرد نمی تواند بنا به اراده تکنیکهای رزمی را به کار بندد. حریف از این ضعف ها استفاده می کند ازجمله فرد را وامی دارد که تکنیک غلط مثل مقاومت کردن  با نیروی سخت ، یا چهارچوب در هم شکسته، به کار بندد. پیشروی حریف فرصتی  برای تنظیم های لازم بدن به فرد نمی دهد. در عوض او از همه نقائص به نفع خودش سود می جوید و باعث می شود فرد تعادلش را از دست بدهد یا مجبور شود برای دفع حمله یک گام به پس بنشیند. در مواقعی که حریفی با نیروی کمتر و آهسته تر پیشروی می کند ممکن است فرد وقت و فرصت برای تنظیم ها و دفع موفقیت آمیز حمله را داشته باشد. پس در دومین سطح مهارت  برای حمله یا سد کردن حمله او تلاش بسیار زیادی لازم است. اغلب اوقات فرد برای امتیاز گرفتن اول حمله می کند. فرد نمی تواند که " خود را فراموش کند و به دنبال دیگران باشد" یا تاکتیک ها  را بنا به اراده و در واکنش به موقعیت ها تغییر دهد.تکنیک منحرف کردن ممکن است کار ساز باشد اما خطاهایی چون نیروی بیش از اندازه زیاد یا کم اغلب رخ می دهد. تکنیکهای پنگ-لو-جی-آن به اجرا در نمی آیند.
این سطح "دو یین و هشت یانگ – دست تازه تربیت نشده" یا ار یین با یانگ شی سان شو است.
سومین سطح مهارت
اگر مایلید در چوان (فرم)تان  خوب باشید باید سعی کنید دایره تان را کوچکتر کنید.مراحل یاد گیری چن تایچی چوان مستلزم کاهش دایره ها از بزرگ به متوسط و از متوسط به کوچک  و عاقبت به هیچ دایره است. منظور از "دایره" مسیر حرکت  اندام ها نیست  بلکه اشاره  به راهی دارد که چی درونی  در بدن  می چرخد.سطح سوم مهارت تبدیل دایره های بزرگ به متوسط است.
در ادبیات مرجع تایچی چوان آمده است که" یی و چی برتر از فرم هستند." فرد در حین تمرین تایچی باید تاکید را بر استفاده از یی( ذهن و آگاهی) بگذارد. در سطح اول مهارت ذهن و تمرکز فرد عمدتا بر یادگیری و تسلط به فرم های بیرونی است. در طی سطح دوم فرد با تنظیم بدن بر از بین بردن تضاد بین حرکات درونی و بیرونی  متمرکز است.در سطح سوم انرژی درونی درک می شود و به راحتی جریان می یابد. لازمه این سطح استفاده از یی نه لی ( زور)  است. حرکات باید سبک اما نه شل ، وزین اما نه خشک باشند. نیروی درونی در حرکات نرم درونی وجود دارد و نیروی قوی در حرکات نرم به کار زده می شود. بدن هماهنگ است و از هر نوع حرکات نا منظم بری است. در هر صورت فرد باید از توجه صرف به جریان چی و بی اعتنایی به حرکات بیرونی بپرهیزد. وگرنه فرد ممکن است گیج به نظر بیاید. آنگاه چی نه تنها درست به چرخش درنمی آید بلکه ممکن است راکد یا پراکنده شود.همانطور که در کتب مرجع تایچی آمده است:"  توجه باید به روح و نه فقط چی باشد، با تمرکز زیاده از حد بر چی رکود حاصل می شود."
در سطوح اول و دوم هرچند فرد به فرم بیرونی تسلط پیدا می کندحرکات بیرونی و درونی هن.ز همزمان نیستند. به دلیل سفتی یا رکود در حرکات ممکن است  دم محدود شود. یا به دلیل نبود هماهنگی حرکات بیرونی و درونی بازدم ممکن است ناکامل انجام شود. از این رو ت.صیه می شود به طور طبیعی تنفس شود. در هنگام ورئد به سطح سوم مهارت  با بهتر شدن هماهنگی حرکات بیرونی و درونی برخی از حرکات به طور طبیعی  و درست با تنفس هماهنگ می شوند. برای اعمال ظریف تر و پیچیده تر و سریع تر لازم است که به طور آگاهانه تنفس را هماهنگ کنید تا حرکات هم به تدریج خود را تطبیق دهند.
سطح سوم مهارت شامل تسلط بر شرایط بیرونی و درونی چن تایچی چوان  در کنار اصول حرکات است. هنگامی که فرد توانایی این را پیدا می کند که اشتباهاتش را تصحیح کند و براحتی حرکت کند و به قدر کافی چی جمع کند ،  آنگاه آمادگی این را دارد که به سوی درک و کاربرد مهارت رزمی نهفته در هر حرکت ،گامی به پیش بردارد . تا اینجا فرد باید به تمرین پوش هندز بپردازد، از فرم مطمئن باشد، نیروی درونی (جینگ) را درک کند . بیاموزد که چگونه این نیرو را بیرون بدهد(فا جینگ) علاوه بر اینکه چگونه نیرو را خنثی کند (هوا جینگ). اگر فرد بتواند   مقابله پوش هندز را از سر بگذراند یعنی اصول اساسی تایچی را درک کرده است. تمرین مداوم  منجربه اعتماد به نفس بیشتر می شود. در این مرحله  فرد می تواند تمریناتش را گسترش بدهد و تمرین های مکملی چون تکان دادن چوب بلند را در برنامه اش بگنجاند، یا با اسلحه های چون شمشیر سر کج، نیزه ، شمشیر و چوب تمرین کند و به تمرین فاجینگ بپردازد.دو سال به این شکل تمرین کردن فرد را به سطح چهارم مهارت می رساند.
در خلال سطح سوم گردش چی در همه جا هست . حرکات بهتر هماهنگ شده اند.اما چی درونی هنوز به قدر کافی قوی نیست که هماهنگی  ماهیچه ها را با عملکرد اندام های درونی سبب شود. فرد ممکن است بتواند در حین تمرین به تنهایی و بدون مزاحمت بیرونی، به اتحاد درونی و بیرونی دست بیابد. در حین پوش هندز مقابله ای اگر پیشروی نیرومند یا خیلی سریع نباشد ممکن است فرد بتواند حرکت حریف را دنبال کند، تکنیک را  بنا به موقعیت تغییر بدهد، از موقعیت به نفع خود استفاده کند، حریف را به خلا بکشاند،بر خطر غلبه کند و به نقاط ضعف حمله برد و با اراده و براحتی مانور بدهد و خنثی کند.اما در مقابله با یک حریف ماهرتر فرد ممکن است فکر کند که  انرژی پنگش نا کافی است و ممکن است حس کند که به او فشار می آید ( که این احتمالا حرکت را که نه باید  به جلو خمیده باشد نه به پشت و از همه طرف تقویت شود) ، بر هم بزند.فرد نمی تواند بنا به اراده مانور بدهد و کاری را بکند که در کتابهای مرجع تایچی چوان آمده است یعنی " حمله با دستانی که  به چشم حریف نا مرئی اند؛ مرئی که شد پیش نمی رود." هم در خنثی کردن و هم بیرون ریختن مهارتها  معذب است و به تلاش بیشتر نیاز دارد.
این سطح از مهارت سه یین و هفت یانگ است- هنوز در سمت سخت، سان یین چی یانگ یو جین یینگ
چهارمین سطح مهارت
چهارمین سطح مستلزم  این است که دایره ها از متوسط به کوچک کاهش پیدا کنند.این مرحل نزدیک به تکمیل است و سطح بالایی از مهارت را نشان می دهد. فرد به روشهای موثر تمرین، به اصول حرکات ، معنای رزمی/ نبردی هر حرکت ، نرمش چرخش چی درونی و هماهنگی حرکات با تنفس، مسلط شده است.اما در خلال تمرین لازم است که با هر حرکت و هر گام حریفی را روبروی خود تصور کنیم. باید تصور کرد که دشمنان احاطه اش کرده اند. زیرا هر حرکت  در فرم و هر بخش از بدن باید با حرکات سیال به هم متصل باشند تا کل بدن به شکل یک واحد حرکت کند.نیمه بالایی و نیمه پایینی بدن به هم مربوطند، درکمر تحت کنترلند و توسط جریان سیال چی هدایت می شوند. هنگام تمرین فرم" کسی آنجا نیست اما تصور کن که کسی آنجاست" . در مقابله واقعی باید با جرعت اما محتاط بود و طوری رفتار کرد انگار" کسی آنجا نیست اما تصور کن که کسی آنجاست". محتوای تمرینات در این سطح هم مانند سطح سوم است. عموما با پشتکار می توان در طی سه سال به سطح چهارم رسید.
از نظر مهارت رزمی تفاوت های عمده ای بین سطح سوم و چهارم وجود دارد. درسطح سوم به توانایی هایی برای خنثی کردن نیروی حریف  و خلاصی از تضاد در حرکات خویش دست یافته می شود تا بتوان نقشی فعال  ایفا کرد و حریف را وادار به بی عملی کرد.در سطح چهارم مهارت فرد علاوه بر خنثی کردن می تواند نیرو هم اعمال کند.این امر به دلیل این واقعیت است که فرد ازجینگ درونی زیاد، راحتی  یی و تبادل چی و نظام مستحکم حرکات بدنی بر خوردار است. در طی پوش هندز حمله حریف تهدید بزرگی محسوب نمی شود. هنگام تماس با حریف فرد می تواند فورا مانور هایش را تغییر بدهد و به آسانی نیروی مقابل را خنثی کند.و به این ترتیب مشخصه های ویژه  از جمله دنبال کردن حرکات حریف در عین انعطاف پذیر بودن، نه مقاومت نه شکست، سازگاری درونی، پیش بودن از مقاصد حریف، دقیق بودن حرکات، بیرون  دادن دقیق نیرو . بدقت به هدف زدن ، به وجود می آید.
این را با عبارت چهار یین و شش یانگ - شبیه به دست خوب  ، سی یین لیو یانگ لای هاو شو – توصیف می کنند.

پنجمین سطح مهارت

پنجمین درجه مهارت مرحله ای است که شخص از دایره های کوچک به دایره های نامریی و از حرکات مرئی به فرم کشف نشدنی می رسد. در نوشته های مرجع تای چی آمده است " چی بدون سکون جریان دارد، چی کیهانی با چی طبیعی درونی مخلوط می شود،  بی هیچ نشانی از حرکتی به حرکت دیگر می لغزد ، انسان در می یابد که طبیعت چه خارق العاده است." در خلال مرحله پنجم حرکات نرم و انعطاف پذیرند، نیروی درونی سرشار است،اما همچنان باید برای کمال تلاش کرد.هر یک روز تمرین دستاوردی نو خواهد داشت، تا جایی که بدن از هر گرفتگی ای  کاملا رها می شود و امکانات بی شمار برای تغییر دارد. تغییر درونی  چه خیالی چه واقعی از بیرون تمیز دادنی نیست. تنها در این زمان است که به سطح پنجم دست می یابیم.
از نقطه نظر مهارت رزمی در این سطح سخت (گنگ) نرم (رو ) را تکمیل می کند. حرکات راحت و منبسط، پویا، فنری و انعطاف پدیر است. اصول تای چی چوان در هر بخش از بدن و در هر حرکت دیده می شود. واکنش ها دقیق و سریعند. هر بخش از بدن حساس به محرک های بیرونی ، هر کجا که با حریف تماس پیدا کند ، می تواند در حمله به کار گرفته شود. باید در حالیکه استقرار مستحکمی که از همه طرف تقویت می شود داشت ، جابجایی مستمر بین بیرون دادن انرژی و ذخیره انرژی وجود داشته باشد. پس،" تنها کسی که از خود پنج یین و پنج یانگ بروز می دهد  به مانند یک استاد شناخته می شود. هر حرکت استاد حقیقی  تایچی است و هر حرکت غیر قابل تشخیص."
از این رو سطح پنجم پنج یین و پنج یانگ- استاد حقیقی است، وو یین وو یانگ چنگ میاو شو .
پس از تکمیل سطح پنجم مهارت کنترل خوبی بر ذهن و احساسات و هماهنگی خوبی بر انبساط و انقباض ماهیچه ها و نیز کار کرد اندام های درونی به جود می آید. حملات ناگهانی این هماهنگی را مختل نمی کند. حتی در این حالت هم باید به دنبال دانش برای رسیدن به نهایت بود.
         "پیشرفت در علم بی حد و مرز است همانگونه که مطالعه تای چی و شگفتی هایش در طول عمر
       انسان به پایان نمی رسد."
       چن شیائو وانگ
کار رشد عادات صحیح روندی تدریجی است.این کار غالبا شاق و طاقت فرساست.نخستین گام درک و تسلط به حرکات پایه ای است و نباید برای تکنیک های پیچیده تر از خود بی صبری نشان داد.
تایچی چوان مستلزم این است که بدن به طرزی بی نظیرمنظم  باشد. نخستین شرط تمرین دست بر داشتن از عادات قدیم است. با فنجانی خالی شروع کنید، اگرفنجانتان پراز چای خودتان باشد جایی برای چایی با عطر تازه نخواهد ماند.به عبارت دیگر باید آنچه را پیش از این آموخته به کناری گذاشت تا ذهن بدون پیش داوری و بی هیچ مشغله ذهنی برای دریافت اطلاعات تازه روشن و باز باشد.
بنا به نظر چن فاکه آنان که به مطالعه تایچی چوان می پردازند بایدنه تنها نظریه ها(لی) را در ذهنشان درک کنند، بلکه لازم است روش ها (فا) را در بدنشان بیاموزند.باید چرایی را درک کنند اما همانقدر مهم است که چگونگی را هم بفهمند.  اینکه چقدر به دست می آورید کاملا به این مربوط می شود که چقدر تلاش به کار می برید.
چن شین می نویسد:" آنچه سخنان بیهوده میسازد توده ای مرکب سیاه است، عملی کردن آنها اصل کار است ."
"همه تمرین ها باید بر اساس مقررات باشد. آن ژه گویی جو


ترجمه : استاد حامد کاتوزی
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید



هرگونه کپی برداری از این مطلب بدون مجوز کتبی پی گرد قانونی دارد

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی